highways en parking lots

Ek is nie skaam om te erken dat die Kaap vol foute is nie. Ek meen, daar is meer wyn as wat ons kan opdrink, berge wat ons uitsig belemmer, ‘n see vol haaie en allerhande ander goed wat jou tot raserny dryf, maar na vandag in Jozitown, kla ek nooit weer daaroor nie.

Ek kan glo dat Johannesburg destyds ‘n oulike myndorpie was. Een van daai met die sinkgeboutjies en die perdekarre in die straat. Ek kan glo dat dit rustig was, behalwe vir die odd barfight en Jameson-inval. En namate die mense meer geraak het, het die plek gegroei tot die nou al ‘n groot stad is. En glo dit of nie, die plek is nog nie klaar nie, hulle bou verwoed.

Waar die fout ingekom het, is toe hulle deurmekaar geraak het met die fyn lyn tussen ‘n parkeerterrein en ‘n snelweg. Die twee lyk baie dieselfde. Altwee is swart met wit strepe. Die een het car guards, die ander een spietkops. Die een het winkels, die ander in vulstasies. Maar waar jy moet versigtig wees, snelwee is vir ry, en parkeerterreine vir stop. En dis belangrik om nie deurmekaar te raak nie.

Mens kan nie net loop in ‘n parkeerterrein hier nie. Die mense sal jou moer bitter stamp. Maar daarmee kan mens leef. Mens moet net vinnig wees, dan mis hulle jou.

Maar vanaand, toe ek vergeefs by die lughawe probeer uitkom, oor daar ‘n lorrie iewers geparkeer staan in die pad, hoe ek ‘n vrou dop wat langs die pad stap. Kompleet met die kind op die ryg en die sak op die kop. Ek het haar bewonder vir hierdie besondere vaardigheid en haar agterna gestaar, tot sy uiteindelik buite sig verdwyn het.

En met al daai hel is my donnerse vlug nou met twee ure vertraag. Wee’ jy!

Die Groot dae

Noudat ek terug in die tuig is, verlang ek terug na my vakansie van son, see, sand, koue witwyn en rock&roll. Ek was oral tussen Nelspruit en die Kaap, en af teen die kus tot by Buffelsbaai. Ek was selfs vir brekvis in die Hyde Park mall (gebakte ganseiers, ek belowe). Ek het wel besef dat al daai weelde my nie aanstaan nie, en dat ek wel, soos voorheen vermeld, ‘n bietjie van ‘n hippie is.

Mense hou verskillend vakansie. Ek persoonlik soek ‘n week van sleg wees, en twee weke met baie kilo’s. Ander mense bly tuis en maak hulle goed reg en nog ander mense drink groot hoeveelhede wyn vir ontspanning.

My Karoobra vertel altyd van een van hulle werkers wat geglo het Kersfees en Nuwejaar is op twee agtereenvolgende dae. Die man het glo sterk fles gevat op Kersfees, en dan alles vergeet tot Nuwejaar. Praat nou van ‘n tydverdryf.

My broer vertel my egter, hy was op Lammersbaai saam pelle, en toe is hy deur na ons ouers toe op Struisbaai. Oppad soontoe stop hy op die plaas, net om seker te maak die beeste het water, en die wingerd staan regop, en tot sy verbasing werk die manne laat die stof staan. Ewe onseker oor die dag, amper soos die kerel hierbo, probeer hy toe uitvind wat aan die gang is.

“Nee meneer, toe ons wakker word na Nuwejaar, toe kan ons self  ‘ie sê watse dag ‘it issie, toe begin ons maar werk.”

Low level flying op die N12

Baie mense is dink ek is mal, veral my vriende, maar ek hou van ver ry. En ek se niks oor die feit dat hulle van whiskey hou nie, al dink ek whiskey ruik soos ‘n kalfiehok.

Ek en my tjommies was die naweek by ‘n troue in Witrivier. Deur so bietjie die syfers te kook, oortuig ek my maatjies dat dit baie goedkoper sal wees om op te ry van die skone Kaap af. Weens omstandighede totaal buite  my beheer word ek toe gedwing om baie hartseer my kitaar by hulle te gaan aflaai Dinsdag sodat ek verder kan werk. Te midde van hulle smse met leeus en koue bier op werk ek moedig voort en spring vroeg Vrydag op ‘n groen errie Lanseria totaal, waar my vriend die Sandton lawyer my oplaai en ons deurjaag Witrivier toe.

Oppad soontoe verwittig hy my dat daar tussen hom en my en my Karoobra ‘n kar afgery moet word Kaap toe, ‘n job waarvoor ek toe dadelik instem, al beteken dit dat ek so dag in Sandton sal moet verwyl.

So bevind ek, my Sandton lawyer vriend en my Karoobra ons op die N12 Suid, Kaap toe, met hulle onderskeidelik vrou en girlfriend eweredig tussen die drie voertuie versprei.

Net anderkant Christiana mag ek uiteindelik die stokke oorneem en die ewewig van die twee dames versprei na die ander voertuie toe. Wonderlik. Ek skuif onmiddelik die vensters af en druk ACDC se black Ice kliphard en die draadloos en stoot aan. Elke road movie wat ek nog ooit gekyk het saam, kan nie daai gevoel beat nie, dis my favourite headspace in die wereld. Phill Rudd se beats, Larry Van Kriedt se grooves en die Young boeties met die kitare en die teerpad teen 140 km/h sesuur in die oggend is die beste high ooit, endorfien se moer.

Na ‘n redelik tyd van low level flying deur die Bo-Karoo doen ons op Britstown aan vir brandstof vir beide ons en die voertuie. Die eerste garage waar ons stop lyk effens verlate, maar ons reken toe dis oor hulle nie roomys het soos die ander een nie. My lawyerbra vra toe: “More, more, hoe gaan dit hier?”

“Nee, sterk meneer, sterk,” kom die anderwoord.

“Is hier diesel?,” wild ie prokureur toe verder weet.

“Meneer, die baas wat die plek gehad het, het die plek onder sy gat uitgesuip. Hier is f_kol diesel nie!”

En so is ons toe vort na die volgende een. Die dames was erg gelukkig oor dit, want die ander een het roomys, en ek moet erken, hulle kouk was koud.

Ek klim toe uit die kar met my nuwe Julius Malema hemp:”Wie is die man, meneer?”

“Julius Malema,” antwoord ek. “Ken jy hom?”

“Nee meneer,” antwoord hy. “Hy is seker van Victoria Wes se Caltex.”

lyfstraf 101

Een ding van laerskool onderwyseresse wat my grensloos irriteer het, op 6jarige ouderdom reeds, is die gebruik van hulle waar hulle jou op die hand slaan as jy stout is. Ek kom van die plaas af, en mens slaan kinders op hulle gatte. Mens het jou hande nodig om te werk, of om kak aan te vang of wat ookal.

In die hoerskool het dit beter gewerk, want baie van die onderwysers het vir my pa ook skoolgehou, en het besef dat mens plaaskinders net met ‘n lat op die gat kan tem. Dit was eintlik ‘n baie surrealistiese ervaring, want oor hulle almal my pa en my oupa ken, is elke pak slae voorgegaan met ‘n gesprek oor die boerdery. Dikwels het ons nog so bietjie gesels agterna. Ek en my pa was happy met die storie, want so mors ons niemand se tyd nie.

Toe ek in st9 kom, het een of ander man in die A-klas ‘n onderwyser loop aangee vir aanranding. Ek was hoogs die bliksem in, want in my oe is die detensie-sittery ‘n mors van my, my pa en die toesigonderwyser se skuld. Ek is toe met die donderwolk oor my kop die naweek huistoe, en het my pa beduie wat ek dink van die nuwe reeling. My het so sterk daaroor gevoel dat hy ‘n brief aan die skoolhoof geskryf het, en sterk Victoriaanse Engels, dat sy seun nie detensie sal sal nie, maar gemoer sal word waar nodig. Hierdie vertoe was suksesvol, en ek was nooit in die detensieklas nie, maar moes wel gereeld gaan boerdery gesels.

My pa vertel my later, dat een van sy klasmaats eendag oor die vingers getik is in die klas, heel onskuldig eintlik, want dit was glo my pa wat sit en droogmaak het, en die klasmaat, wat voor ind ie klas gesit het vir sy oe, draa toe om. En dit is toe wat die stomme onderwyser sien.

Op ‘n manier het die storie by die klasmaat se pa uitgekom, wat eendag toe die klasmaat uitgeroep word na die hoof se kantoor toe, sit sy pa en die hoof en die onderwyser reeds daar. Die klasmaat se pa begin verduidelik toe vir die onderwyser, in netjies gepunktueerde afrikaans, dat ‘n klong ‘n gat het het om op geslaan te word. Die pa gryp die hoof se lat van sy lessenaar af, en gee die klasmaat ‘n moerse pak slae, ter illustrasie.

“Sien, so slaan jy ‘n klong, nie op sy hande nie. En as ek weet hoor dat jy my klong op die hande slaan, dan kom moer ek vir jou”, seg die oom toe.

Poepholle op pale

‘n Deel van my kinderjare wat ek tot dusver tot my onderbewussyn onderdruk het, het weet uitgedop weens my Digterbra se hel van die laaste week. My digterbra meen daar is ‘n parkie in die hel wat vernoem is na die persoon wat ballet uitgedink het. Ek stem met hom saam.

My suster se eerste rol van die van ‘n Kersvadertjie. My ma het weke gestik aan die rooi outfitjie. Ons hele familie was daar. Ek dink ons het die hele derde ry vol gesit. Die heldin van die aand het so een keer oor die verhoog geloop, haar tone so slag gepunt en toe is die beginners weer af. Vir die res van die aand het ek probeer om my broer se jellytots te steel. Ballet was besig om al die geluk uit my uit te suig.

Soos wat die jare aangestap het, was die suster se item al later in die aand, en sy het begin splits doen, en al meer La Pebras op haar haar gedoen. Na lang jare van ballet is sy toe uiteindelik bevorder na ‘n engel met so cardboard trompet. Ek was teen die tyd ook al ‘n redelike ekspert op ballet. Ek het geweet van demi plies (in eerste en tweede posisie) en ek kon ballerinas en eks-ballerinas op ‘n afstand uitken aan hulle houding. Maar elke jaar as die huis begin ruk na La Pebra het ek daai doodse depressie begin ervaar, my oorle Oupa Chris sou begin sug en my pa ophou praat, want dan weet ons, dis weer tyd vir ‘n drieuurlange marteling in die polisiekollege se saal. Oupa Chris het ons altyd laat verstaan dat die klomp poepholle op pale hom nie aanstaan nie.

Behalwe een jaar, toe die familie se ster van die aand nou al redelik ver op was met die storie, was die beginnerlotte muise. Die muise moes hier van agter die saal af hardloop en op die verhoog opklim. So klomp hardlopende ballerina is nogal komiekliek, want eerstens, niemand wil verloor nie, en tweedens, mens kan sien die juffrou het hulle die dood voor die oe gesweer as hulle soos nie soos ballerinas hardloop nie. Die innerlike wroeging in die klomp ballerinas het my elke jaar laat proes.

Die jaar met die muisie het hier in die middel so dikkerige muis kom verby hardloop en toe in die paadjie neergewetter. Die volgende 13 muise is het oor die dik muis geval. Die hele idee van die klomp fladderende ballerinas wat in die gang af sweef is toe vervang met ‘n hoop spartelende ballerinas op die grond.

Ek het so gelag dat my ma my uitgejaag het, want ek het nie blerrie maniere nie. Nodeloos om te se, het my broer en my oupa toe ook begin lag.

Die volstruis se stert

Ek was rerig nog bitter klein, en Oom Evert al redelik oud toe hy en Tannie Jooste by ons op die plaas in die bywoners huis kom bly het. Oom Evert het ‘n moerse indruk om my gemaak, want behalwe vir die feit dat hy sy groente omgeploeg het met ‘n stootploegie, kon hy ‘n 20c stuk uit my oor uit haal. Ek het etlike dae daaraan spandeer om die goed self uit te kry, maar het die stryd gewonne gegee toe dokter Johan die twee oorstokkie uit my oor moes grou.

Oom Evert het ook as my pa gaan grootmenskouk drink het by hom (brannewyn, sou ek later jare uitvind) vir my koukmelk gegooi, en ‘n skoon plank, ‘n blikkie ou spykers en ‘n hamer gegee om myself mee besig te hou. Dis mos ‘n laaitie se droom, ‘n hamer. ‘n Hamer in die opsig self bly tot vandag toe vir my ‘n raaisel, want dis waarmee my pa alles reggemaak het wat ek daarmee gebreek het.

Oom Evert se groentetuin is ‘n ding waaroor die Agter Paarl nog gereeld bewonder, selfs is die ouman al jare stof tot stof. Voor die Dreyers in die Perdeberg begin groente boere het, was oom Evert se groente by verre die beste. Wat dit meer merkwaardig maak is dat hy die odd halfhektaar met die hand bewerk het.

Hy het vreeslik las van molle gehad, tot my pa vir hom ‘n molvalletjie gekoop het. Oom Evert het ‘n besondere talent gehad vir molle vang. Hy het na hy al sy eie molle gevang het al wyer begin molle vastrek. Later was nie ‘n enkele mol te kry van onder van die teerpad af tot bo by die varkhokke nie. Behalwe die een mol. Die mol was bietjie te slinks vir oom Evert. Ons het net een dag ‘n moerse slag gehoor gehoor en toe Oom Evert se kreet: Daar kak hy nou!! Oom Evert het toevallig gesien die mol stoot en toe blaas hy hom met sy 12-boor.

Een van die volstruise op die plaas vrek toe en my pa-hulle slag hom af onder die afdak om die vleis as rantsoen uit te deel. Oom Evert kom skuifel daar verby en vra my pa: Ou Pieta, nou wat vir ‘n ding is dit dan die jong?

Nee oom, seg my pa, dis ‘n volstruis Oom Evert. En hoe gaan dit met die tannie?

Nee, goed seg Oom Evert. Maar ou Pieta, moenounie kom kak gesels nie, man. Ek kan mos sien dis ‘n bees. Maar hoe het julle nou gemaak dat die stert aan die verkeerde kant van die ribbes sit?

Ou Toksie

Mens moet seker eerlik wees: Die nooit ‘n goeie idee om te veel te drink nie. Behalwe nou vir al die obvious redes, soos dat duur is, en ongesond is en al dit, dink ek soms dat mens so half nevermind raak oor presies hoekom jy drink. Dis belangrik om te weet waar Dawid jou wortels gegrawe het.

Daar is nie noodwendig ‘n profound rede vir die gewoonte nie.  Wyn is soms die olie wat die wiele van ‘n gesprek laat lekker draai, of die pik wat die ys laat breek. John, ‘n Skotse oom wat ek in my omstrewinge ontmoet het, het my een aand oor ‘n whiskey beduie, Kaalvoet, I only drink to steady me nerves. But sometimes, I get so steady, I can’t walk. Party mense drink om te vergeet, en ander oor hulle spanning ervaar. Ek het ook gisteraand ‘n snaar ontmoet wat beweer hy het homself uit sy heroienverslawing uit gedrink.

Op die plaas waar ek grootgeword het, was die dopstelsel in my laaitiejare nog ‘n werklikheid. My pa was al heelwat rustiger as wat my oupagrootjie was. My pa het Vrydagaande ‘n skemerkelkie geskink en Saterdae as die karre gewas en die vullis weggery is vir man-man ‘n ‘n bottel gegee vir die naweek. Tot Abe en Petrus weer ingebreek het en die kan gesteel het, toe stop hy heeltemal met die wyn geery. In my oupa grootjie se tyd, in die vroee 50’s, het die manne ‘n invaldop, ‘n brekvisdop, ‘n 11uurdop, ‘n middagdop, ‘n half5dop en tjailatyd ‘n bottel kry. Parstyd is die kan wyn sommer saam wingerd toe.

Ou Toksie was een van die wat ou manne op die plaas. Ek vermoed hy was ‘n jongman in my oupagrootjie se tyd, en ‘n asem toe my pa begin boer. My pa het vir hom soms ‘n skelm dop gegooi as hy mooi vra. Maar een laat Saterdagmiddag, toe ou Toksie kom dop soek vra my pa vir hom: Ou Toksie, nou as ek nou hierdie kan vanaand vol vir jou gee, hoe lank gaan hy hou? Die standaard kan was ‘n 80 liter kan. Toksie, en ek onthou dit goed, het die kan eers van ver, en toe van  naby betrag, en toe so twee keer om die kan geloop.

Hy het toe sy oe op sulke skrefies getrek en my pa stip in die oe gekyk: Meneer, ek kan nou nie verseker se nie, maar teen Donderdag gaan daar maar fokkieng min oor wees.

O ja, ek drink wyn want dit laat my slaap op die vliegtuig.

Die Hartklub

Ek is mal oor troues, al is ek doodbang vir die huwelik. Behalwe vir die feestelike van die bruilof self, die bruid, wat altyd mooi is, en die kwaai tannies in die hoeke waarvoor mens lag, is daar altyd mense wat jy lanklaas gesien het. Ons leef mos in die tyd wat almal oorsee neuk om hulle self te gaan soek – en ek kan nooit verstaan wat hulle laat dink dat hulle oorsee is nie – of om hulle fortuin te gaan soek. En ek moet toegee, party mense kom wel terug met geld. Ek is wel nou op die ouderdom waar al my pelle begin terugkom van oorsee af.
‘n Ander ding wat met troues gepaard gaan is die ramparty. Daar is wrede stories oor laasgenoemde, wat wissel van manne wat net anderkant Driesusters op die veetrein wakker word, drie ure voor sy troue, of dat die stripper die bruid se beste vriendin is, of so iets. Ek en my tjommies het na ‘n baie spesifieke bachelors besef dat ons dalk moet begin afkoel. Vir die volgende een het ons gaan jag.
Ons is almal na Pan se plaas toe met kattebakke vol verversings en koppe vol wrede planne. Dit was egter alles onnodig, want Pan se speelgoed was wreder as al ons planne saam.
Ongelukkig, tydens Jakkals se hofsaak, waarin ons uitgevind het dat die aanstaande se gunsteling kleur pienkpers is, het die man homself effens oorbedien. Ons het tevergeefs probeer om hom nugter te kry met water, want die saak was nog hangend.
Op die ou end het die man gaan rus en ons staan toe maar en braai. Pan se speelgoed le toe nou al lekker en gloei in die vuur, en ons is verveeld. Dis toe dat ons op Benna se gat kyk hoe dit nou sou lyk. Die eerste hartjie het ons effens skeef gebrand, maar die tweede een, op die ander wang was netjies. Presies hoe dinge nou verloop het dat ons almal die hartjie op ons holle laat brand het kan ek nie meer se nie. Maar ek sien nog voor my geestesoog hoe elke man so laaste sluk vat en dan buk, en daai nare reuk van mensvleis wat brand.
Dis miskien waar ons lelik was met Jakkals, want ons het hom vasgedruk op sy bed, en toe het een man van buite af ingehol met die yster sodat ons vir Jakkals die brandmerk van liefde gee.
Vir weke daarna het ons almal rondgeloop soos ‘n man wat die snipsnip laat doen het, en selfs by die troue nog effens mank geloop het. Ons almal het gesukkel met die nat wonde en onderbroeke wat vassit in die rowe. En ek kan nie dink dat die bruid vreeslik beindruk was nie.
Toe Benna se komende troue nou nuus raak en ons begin bespiegel oor die rampaartie, toe het ‘n paar van die manne dit net weer duidelik gestel dat ons nie weer speelgoed moet saamvat nie.
Ek sien in elkgeval nie die punt nie. Benna het nie meer ‘n skoon wang wat mens kan versier nie.

Buite Vleesbaai staan daar ‘n plaasstoor

Voor ek geleer het om op enige relatief gelyk oppervlakte, of sitkamer-, lessenaar-, kar- en vliegtuigstoel te slaap, het ek die wonderlike voorreg gehad om saam my band, Dikazzins, op die Eerste Avontoer te gaan. Die Eerste Avontoer was nog klipharde rock&roll, in elke s’n van die woord. Borge het in die week voor die toer kop uitgetrek, en sommige venues het gekanselleer. Ons, die toerspan, was salig onbewus van die komplikasies toe ons die oggend in Merrimanlaan op die bus klim. Ek dog Beer lyk maar so bleek oor sy ma se Krismisdinner.

Ek en my bloedneef het darem tussen ons twee ‘n tent gehad – wat ons in Stellenbosch in die bus ingelaai het, en nooit weer gesien het nie. Ons het heel toer lank beraadslaag oor hoe ons dit aan die tent se eienaars gaan verduidelik, maar wonder bo wonder, toe ons die bus uitpak na die toer, toe kry ons die tent. In elk geval, die kampery in Stilbaai was cool, en ek het gedink dis snaaks toe ek en my bra Hugo lepel-le in Gouritz agter in die bus se bagasieruim, maar ek het nie lekker verstaan wat aan die gang is toe die bus in die kleinuurtjies buite ‘n stoor stop iewers naby Vleesbaai nie.

Hoewel ons beskut was teen die wind en weer, is dit regtig die moeilikste wat ek nog ooit geslaap het. Dis  ook die enigste ding waarvan ek weet waarvoor Jagermeister nie werk nie.

Daar was geen geriewe anders as die harde sementvloer nie. Ek het allerhande truuks probeer, maar die enigste een wat amper gewerk het was om stadig in die rondte te draai. Mens probeer ook om die dele van jou lyf wat kontak maak met die grond te beperk tot die sagte dele. Die skouers/rug kombinasie werk lekker, maar dis moeilik om heel aand so te le as ‘n man sinus het. Daar is ook die ribbes/heupbeen kombinasie. Dis is op die eerste leslag redelik gemaklik, maar dit raak seer en styf na so rukkie. Gelukkig het mens die kombinasie aan twee kante. Die laaste hoof posisie is die bierpens/elmboog/knie kombinasie. Mens kan ook enige kombinasie van bogenoemde aanwend ten einde ‘n tydperk van rustige slaap te bewerkstellig.Die ding is, jy kan draai soos jy wil, geen nugter mens kan op kaal sement slaap nie, en alle wyn werk na so rukkie uit. En dan is dit nog donker. Die nadors/seer lyf kombinasie werk glad nie.

Een van my nuwe talente is om die troumars op ‘n kitaar te speel. My goeie vriende, onderskeidelik van die Weg! en Die Son, is die naweek in die eg verbind in ‘n kerk in Hartenbos. Of hulle my genooi het oor ek ‘n goeie vriend is, en of hulle wou he ek moet die troumars verniet speel, is ‘n saak oop vir bespreking, maar ek was daar vir beide. My vriend Scoop het my kom laai op Stonewall en ons twee en sy wyfie is deur soontoe. Die troumars het redelik goed afgeloop en ek en Scoop besluit om onsself na die onthaal venue te haas om ‘n paar vinniges te klap voor die familie-deel van die gastelys opdaag. Want jy weet mos:  “Nou, ou klong, wie is jy, waar kom jy vanaf? Maar jy mag maar ‘n kitaar slaan jong”. Ja oom, dankie oom …

Toe ek en hy stop voor die venue, is dit asof deja vue my soos ‘n asbakkie in ‘n Weskus-barfight voor die kop tref: Hier het ons geslaap. Ek het loop kyk, my spot is nog daar… Die oom van die plek, in sy two-tone hemp agter die bar, was moers beindruk. Deels oor ek die keer ‘n betalende klient was, en deels oor hy my onthou (“o jy was daai kaalvoet donner wat hier in die stof rondgeloop het in die donker. Kry jou voete nie seer nie?”). Ek het ook ‘n volle 15min fame gehad toe ek almal wat wou sien gaan wys het waar ek geslaap het. Ek het so effens soos Cecil John Rhodes gevoel – almal gaan kyk mos sy graf in ZImbabwe.

Ek het heelwat later die aand gaan sit op my spot en my destydse bevinding geld steeds: Mens kry nie iets soos sagte sement nie.

Die Republiek van Kaalvoet

Die kruis van elke selferkende rockstar, is mos dat ons elkeen eintlik ‘n regte werk ook het. Party werke is lekker. Een van my kollegas verhuur kanoes op Clifton se strand, maar net in die somer. En dan is daar party van ons wat diep in die ratrace sit, soos die een ou van die Dirty Skirts wat ‘n argitek of iets is.

Ek vang myself gereeld deesdae dat ek oorweeg om ‘n snor te kweek en vir die staat te gaan werk, maar gewoonlik sit die idee van van die grys pak my genoeg af om van die plan te laat afsien.

www.wordbouquet.co.za het my so wyle terug genader vir ‘n onderhoud. Ek het vir Sune mooi beduie dat ek rerig nie weer ‘n “hoe lank speel jy al kitaar” en “wie is jou invloede” onderhoud wil doen nie. Hulle moet lekker wees.

Nou vir die rekord, dis nou 10 jaar, en Albert King, Allen Collins, Valiant Swart en my pa (wat glad nie kan kitaar speel nie, maar ek mos mooi speel of ophou). Ek het ses kitare, en ek haat Strats. Google dit hier as jy wil weet.

Anyway, om terug te kom na die storie, een van Sune se vrae was:” Indien jy ‘n onbeperkte hoeveelheid geld het, watter tipe persoonlike projek sal jy aanpak en hoe sal jy dit aan die publiek voorlê? Daar is geen grense nie!”

Nou, ons rockstars, vir die wat nie weet nie, moet in so geval die standaard mooi meisies, groot paarties, geen reels antwoord gee, wat ek toe natuurlik doen. Maar ek het begin dagdroom oor die ding.

In die Romeinse tyd, het my bra Hanru my nou die dag beduie, het die ryk mense ‘n kunstenaar aangeem, en hom board en lodging gegee as hy poems skryf of kitaar speel/Se nou, ek koop ‘n eiland, net so af van die Mosambiekse kus. Mosambiek het groot voorrade rum en bier, en die omliggende Portugese sal kan sorg vir die wyn. Die weer is meestal lekker. Ek sal dan ‘n fancy studio laat inrig en al my favourite musikante en die wat ek jammer kry kom laat bly op my eiland. Ek sal vir niemand vertel waar die eiland is nie, maar almal gaan weet daar kom goeie musiek van daar af. Amper iets soos Monserrat.

Ek wou vir my vriendin Vis ‘n ere-plek op die eiland gegee het, maar sy kan glo nie eers ‘n driehoekie speel nie. ‘n Verder toevoeging tot my eiland is dus ‘n kolonie waar ons die muse kan huisves. Ons rockstars het almal ‘n meisie oor wie ons droom en tunes oor skryf. ”n Addisionele kolonie vir groupies is ook nie ‘n slegte idee nie. Groupies is handig vir kitare dra en ren-a-crowds. Daar is dus iets vir die gees en iets vir die vlees.

O ja, en geen politici, definitief geen politici.