Ou Toksie

Mens moet seker eerlik wees: Die nooit ‘n goeie idee om te veel te drink nie. Behalwe nou vir al die obvious redes, soos dat duur is, en ongesond is en al dit, dink ek soms dat mens so half nevermind raak oor presies hoekom jy drink. Dis belangrik om te weet waar Dawid jou wortels gegrawe het.

Daar is nie noodwendig ‘n profound rede vir die gewoonte nie.  Wyn is soms die olie wat die wiele van ‘n gesprek laat lekker draai, of die pik wat die ys laat breek. John, ‘n Skotse oom wat ek in my omstrewinge ontmoet het, het my een aand oor ‘n whiskey beduie, Kaalvoet, I only drink to steady me nerves. But sometimes, I get so steady, I can’t walk. Party mense drink om te vergeet, en ander oor hulle spanning ervaar. Ek het ook gisteraand ‘n snaar ontmoet wat beweer hy het homself uit sy heroienverslawing uit gedrink.

Op die plaas waar ek grootgeword het, was die dopstelsel in my laaitiejare nog ‘n werklikheid. My pa was al heelwat rustiger as wat my oupagrootjie was. My pa het Vrydagaande ‘n skemerkelkie geskink en Saterdae as die karre gewas en die vullis weggery is vir man-man ‘n ‘n bottel gegee vir die naweek. Tot Abe en Petrus weer ingebreek het en die kan gesteel het, toe stop hy heeltemal met die wyn geery. In my oupa grootjie se tyd, in die vroee 50’s, het die manne ‘n invaldop, ‘n brekvisdop, ‘n 11uurdop, ‘n middagdop, ‘n half5dop en tjailatyd ‘n bottel kry. Parstyd is die kan wyn sommer saam wingerd toe.

Ou Toksie was een van die wat ou manne op die plaas. Ek vermoed hy was ‘n jongman in my oupagrootjie se tyd, en ‘n asem toe my pa begin boer. My pa het vir hom soms ‘n skelm dop gegooi as hy mooi vra. Maar een laat Saterdagmiddag, toe ou Toksie kom dop soek vra my pa vir hom: Ou Toksie, nou as ek nou hierdie kan vanaand vol vir jou gee, hoe lank gaan hy hou? Die standaard kan was ‘n 80 liter kan. Toksie, en ek onthou dit goed, het die kan eers van ver, en toe van  naby betrag, en toe so twee keer om die kan geloop.

Hy het toe sy oe op sulke skrefies getrek en my pa stip in die oe gekyk: Meneer, ek kan nou nie verseker se nie, maar teen Donderdag gaan daar maar fokkieng min oor wees.

O ja, ek drink wyn want dit laat my slaap op die vliegtuig.

Die Hartklub

Ek is mal oor troues, al is ek doodbang vir die huwelik. Behalwe vir die feestelike van die bruilof self, die bruid, wat altyd mooi is, en die kwaai tannies in die hoeke waarvoor mens lag, is daar altyd mense wat jy lanklaas gesien het. Ons leef mos in die tyd wat almal oorsee neuk om hulle self te gaan soek – en ek kan nooit verstaan wat hulle laat dink dat hulle oorsee is nie – of om hulle fortuin te gaan soek. En ek moet toegee, party mense kom wel terug met geld. Ek is wel nou op die ouderdom waar al my pelle begin terugkom van oorsee af.
‘n Ander ding wat met troues gepaard gaan is die ramparty. Daar is wrede stories oor laasgenoemde, wat wissel van manne wat net anderkant Driesusters op die veetrein wakker word, drie ure voor sy troue, of dat die stripper die bruid se beste vriendin is, of so iets. Ek en my tjommies het na ‘n baie spesifieke bachelors besef dat ons dalk moet begin afkoel. Vir die volgende een het ons gaan jag.
Ons is almal na Pan se plaas toe met kattebakke vol verversings en koppe vol wrede planne. Dit was egter alles onnodig, want Pan se speelgoed was wreder as al ons planne saam.
Ongelukkig, tydens Jakkals se hofsaak, waarin ons uitgevind het dat die aanstaande se gunsteling kleur pienkpers is, het die man homself effens oorbedien. Ons het tevergeefs probeer om hom nugter te kry met water, want die saak was nog hangend.
Op die ou end het die man gaan rus en ons staan toe maar en braai. Pan se speelgoed le toe nou al lekker en gloei in die vuur, en ons is verveeld. Dis toe dat ons op Benna se gat kyk hoe dit nou sou lyk. Die eerste hartjie het ons effens skeef gebrand, maar die tweede een, op die ander wang was netjies. Presies hoe dinge nou verloop het dat ons almal die hartjie op ons holle laat brand het kan ek nie meer se nie. Maar ek sien nog voor my geestesoog hoe elke man so laaste sluk vat en dan buk, en daai nare reuk van mensvleis wat brand.
Dis miskien waar ons lelik was met Jakkals, want ons het hom vasgedruk op sy bed, en toe het een man van buite af ingehol met die yster sodat ons vir Jakkals die brandmerk van liefde gee.
Vir weke daarna het ons almal rondgeloop soos ‘n man wat die snipsnip laat doen het, en selfs by die troue nog effens mank geloop het. Ons almal het gesukkel met die nat wonde en onderbroeke wat vassit in die rowe. En ek kan nie dink dat die bruid vreeslik beindruk was nie.
Toe Benna se komende troue nou nuus raak en ons begin bespiegel oor die rampaartie, toe het ‘n paar van die manne dit net weer duidelik gestel dat ons nie weer speelgoed moet saamvat nie.
Ek sien in elkgeval nie die punt nie. Benna het nie meer ‘n skoon wang wat mens kan versier nie.

Buite Vleesbaai staan daar ‘n plaasstoor

Voor ek geleer het om op enige relatief gelyk oppervlakte, of sitkamer-, lessenaar-, kar- en vliegtuigstoel te slaap, het ek die wonderlike voorreg gehad om saam my band, Dikazzins, op die Eerste Avontoer te gaan. Die Eerste Avontoer was nog klipharde rock&roll, in elke s’n van die woord. Borge het in die week voor die toer kop uitgetrek, en sommige venues het gekanselleer. Ons, die toerspan, was salig onbewus van die komplikasies toe ons die oggend in Merrimanlaan op die bus klim. Ek dog Beer lyk maar so bleek oor sy ma se Krismisdinner.

Ek en my bloedneef het darem tussen ons twee ‘n tent gehad – wat ons in Stellenbosch in die bus ingelaai het, en nooit weer gesien het nie. Ons het heel toer lank beraadslaag oor hoe ons dit aan die tent se eienaars gaan verduidelik, maar wonder bo wonder, toe ons die bus uitpak na die toer, toe kry ons die tent. In elk geval, die kampery in Stilbaai was cool, en ek het gedink dis snaaks toe ek en my bra Hugo lepel-le in Gouritz agter in die bus se bagasieruim, maar ek het nie lekker verstaan wat aan die gang is toe die bus in die kleinuurtjies buite ‘n stoor stop iewers naby Vleesbaai nie.

Hoewel ons beskut was teen die wind en weer, is dit regtig die moeilikste wat ek nog ooit geslaap het. Dis  ook die enigste ding waarvan ek weet waarvoor Jagermeister nie werk nie.

Daar was geen geriewe anders as die harde sementvloer nie. Ek het allerhande truuks probeer, maar die enigste een wat amper gewerk het was om stadig in die rondte te draai. Mens probeer ook om die dele van jou lyf wat kontak maak met die grond te beperk tot die sagte dele. Die skouers/rug kombinasie werk lekker, maar dis moeilik om heel aand so te le as ‘n man sinus het. Daar is ook die ribbes/heupbeen kombinasie. Dis is op die eerste leslag redelik gemaklik, maar dit raak seer en styf na so rukkie. Gelukkig het mens die kombinasie aan twee kante. Die laaste hoof posisie is die bierpens/elmboog/knie kombinasie. Mens kan ook enige kombinasie van bogenoemde aanwend ten einde ‘n tydperk van rustige slaap te bewerkstellig.Die ding is, jy kan draai soos jy wil, geen nugter mens kan op kaal sement slaap nie, en alle wyn werk na so rukkie uit. En dan is dit nog donker. Die nadors/seer lyf kombinasie werk glad nie.

Een van my nuwe talente is om die troumars op ‘n kitaar te speel. My goeie vriende, onderskeidelik van die Weg! en Die Son, is die naweek in die eg verbind in ‘n kerk in Hartenbos. Of hulle my genooi het oor ek ‘n goeie vriend is, en of hulle wou he ek moet die troumars verniet speel, is ‘n saak oop vir bespreking, maar ek was daar vir beide. My vriend Scoop het my kom laai op Stonewall en ons twee en sy wyfie is deur soontoe. Die troumars het redelik goed afgeloop en ek en Scoop besluit om onsself na die onthaal venue te haas om ‘n paar vinniges te klap voor die familie-deel van die gastelys opdaag. Want jy weet mos:  “Nou, ou klong, wie is jy, waar kom jy vanaf? Maar jy mag maar ‘n kitaar slaan jong”. Ja oom, dankie oom …

Toe ek en hy stop voor die venue, is dit asof deja vue my soos ‘n asbakkie in ‘n Weskus-barfight voor die kop tref: Hier het ons geslaap. Ek het loop kyk, my spot is nog daar… Die oom van die plek, in sy two-tone hemp agter die bar, was moers beindruk. Deels oor ek die keer ‘n betalende klient was, en deels oor hy my onthou (“o jy was daai kaalvoet donner wat hier in die stof rondgeloop het in die donker. Kry jou voete nie seer nie?”). Ek het ook ‘n volle 15min fame gehad toe ek almal wat wou sien gaan wys het waar ek geslaap het. Ek het so effens soos Cecil John Rhodes gevoel – almal gaan kyk mos sy graf in ZImbabwe.

Ek het heelwat later die aand gaan sit op my spot en my destydse bevinding geld steeds: Mens kry nie iets soos sagte sement nie.

Die Republiek van Kaalvoet

Die kruis van elke selferkende rockstar, is mos dat ons elkeen eintlik ‘n regte werk ook het. Party werke is lekker. Een van my kollegas verhuur kanoes op Clifton se strand, maar net in die somer. En dan is daar party van ons wat diep in die ratrace sit, soos die een ou van die Dirty Skirts wat ‘n argitek of iets is.

Ek vang myself gereeld deesdae dat ek oorweeg om ‘n snor te kweek en vir die staat te gaan werk, maar gewoonlik sit die idee van van die grys pak my genoeg af om van die plan te laat afsien.

www.wordbouquet.co.za het my so wyle terug genader vir ‘n onderhoud. Ek het vir Sune mooi beduie dat ek rerig nie weer ‘n “hoe lank speel jy al kitaar” en “wie is jou invloede” onderhoud wil doen nie. Hulle moet lekker wees.

Nou vir die rekord, dis nou 10 jaar, en Albert King, Allen Collins, Valiant Swart en my pa (wat glad nie kan kitaar speel nie, maar ek mos mooi speel of ophou). Ek het ses kitare, en ek haat Strats. Google dit hier as jy wil weet.

Anyway, om terug te kom na die storie, een van Sune se vrae was:” Indien jy ‘n onbeperkte hoeveelheid geld het, watter tipe persoonlike projek sal jy aanpak en hoe sal jy dit aan die publiek voorlê? Daar is geen grense nie!”

Nou, ons rockstars, vir die wat nie weet nie, moet in so geval die standaard mooi meisies, groot paarties, geen reels antwoord gee, wat ek toe natuurlik doen. Maar ek het begin dagdroom oor die ding.

In die Romeinse tyd, het my bra Hanru my nou die dag beduie, het die ryk mense ‘n kunstenaar aangeem, en hom board en lodging gegee as hy poems skryf of kitaar speel/Se nou, ek koop ‘n eiland, net so af van die Mosambiekse kus. Mosambiek het groot voorrade rum en bier, en die omliggende Portugese sal kan sorg vir die wyn. Die weer is meestal lekker. Ek sal dan ‘n fancy studio laat inrig en al my favourite musikante en die wat ek jammer kry kom laat bly op my eiland. Ek sal vir niemand vertel waar die eiland is nie, maar almal gaan weet daar kom goeie musiek van daar af. Amper iets soos Monserrat.

Ek wou vir my vriendin Vis ‘n ere-plek op die eiland gegee het, maar sy kan glo nie eers ‘n driehoekie speel nie. ‘n Verder toevoeging tot my eiland is dus ‘n kolonie waar ons die muse kan huisves. Ons rockstars het almal ‘n meisie oor wie ons droom en tunes oor skryf. ”n Addisionele kolonie vir groupies is ook nie ‘n slegte idee nie. Groupies is handig vir kitare dra en ren-a-crowds. Daar is dus iets vir die gees en iets vir die vlees.

O ja, en geen politici, definitief geen politici.

Garters en Bouquets

Ek en die band het nou van laas Saterdag ‘n splinternuwe nering, en dit het net gearriveer een oggend. Ons nou weddingsingers. Ons moes al in die verlede jam by moet-troues, maar gewone troues is nogal iets anders. By moettroues speel ons en almal raak gewyn en dan is die paartie oor. By regte troues moes ons die bruid loop sien voor die tyd, en mooi aantrek en alles (skoon jeans en kraaghemde). Ons mag ook niks vulgat tunes sing nie (sy’s die kind wat ougat is, en hou van ougat maak, sy die meisie by die skool wat al die ouens smaak, dikazzins 2008). Dis glo onvanpas of iets in die lyn. Mens moet ook forever young of halleluja speel as hulle inloop.

Die res van ‘n regte troue is nogal lekker. Ons was amptelik op die gastelys, so ons mag van die fabcy trouewyn gedirnk het, en van die fancy trouekos gedrink het. Ons moes ook met die bruid dans en shots drink saam met die moeder van die bruid, al die gewone goed wat van rockstars-g0ne-weddingsingers verwag word.

Anyway, laataand toe die gooi seremonie plaasvind gaan staan ons respekvol eenkant, want rockstars is mos nie die troutipe nie, so war sal ons nou anyway met die blomme of ‘n kousband wil maak?

Ek en Jonsie was besig om te wonder hoe lank dit die bruidegom gaan vat om al daai knopies los te kry, toe die bruid daai bossie blomme so skeef gooi dat hy voor my land. En ek is mos ‘n plaaskind met maniere, en ek gee hom vir die naaste meisie aan. Dit was Jonsie wat my toe daarop wys dat ek tegnies die blomme gevang het.

Nou, ‘n man verkeer mos in skok na so ervaring. Ek het instinktief begin rondkyk vir manne met stywe wit broeke en uitstaanpinkies, met die tipe goed weet jy nooit.

Nou glo my vry, maar minder as twee slukke wyn later, vang ek die kousband ook, op ‘n soortgelyke wyse. Nou vra ek jou, wat nou?z

Sutherland

Een van die groot avonture toe ek ‘n laaitie was, is as ek en my pa loop vee haal het in die binneland. Partykeer het ons ‘n vrag skaap gery tot in die ou Transvaal, sodat ons die trip kan betaal vir ‘n nuwe trekker, en ander kere het ons net loop skaap haal in die Karoo om vet te voer voor Krismis.

Hierdie trips van ons was ‘n plaaskind se droom. ‘n Hele vrag vol diere agterop die lorrie, en kort kort stop mens om almal weer regop staan te maak. Lekker morsige affering, en mens se ma is hopeloos te ver om te kla oor jou vuil klere. Ek en my pa het telkens vol modder en mis tuisgekom. My pa moeg, en ek stralend en vol skaapstront.

Dis so ritueel gewees, ek kan nie slaap nie, en die volgende oggend kom haal my pa my met tee. Dan trek ek sweetpakbroek (hoogmode in die 80’s) en topboots aan, en dan ry ons. Teen die son opkom, is ons net anderkant Laiingsburg, en dan stop ons vir gekookte eiers, daai broodjies tussen die slaaiblare en swart koffie. Ek drink nog steeds my koffie swart.

Die Karoo in die winter is baie koud. Die spesifieke oggend in Laingsburg moes ek my pa help (lees, eenkant staan en spanners aangee) want dit was so koud, die diesel was so dik dit wou nie deur die filters gaan nie. N a’n lang gesukkel, baie lelike woorde en omtrent al die koffie sak ons die aand laat uiteindelik in Sutherland.

Ons het die Verlatekloofpas teen ‘n slakkepas opgesukkel. En toe ons daai laaste draai vat in Sutherland in, toe vries daai Ford D-reeks so kopligte vas in die pad.

Die stem in my kop

Ek kom deesdae agter dat ek toenemend met myself praat. Nie dat ek kla nie, sover is ek nogal goeie geselskap. Ek is redelik belese en berese en borrel van interessante stories, maat tog pla dit my tog effens. Veral nadat ek na jare se wonder agterkom het presies wat fout is met my: Die een stem in my kop is ‘n buikspreker.

Om met jouself te praat het sy voordele, in die sin dat jy presies weet wat die ander ou gaan se, wat jou onmiddelik die oorhand gee in onderhandelings (gaan ek nou nog ‘n knertsie vat voor ek gaan slaap?). Die nadele is dat jy soms ‘n gesprek met iemand anders oefen voor die tyd, en dan seker is jy het dit al vir hom gese.

Gelukkig, met bluetooth tegnologie, dink die meeste mense ek is op die foon as ek in die Pick&Pay staan by die vleisrak.

Ek dink, om met jouself te praat is seker OK, solank jy net nie terugantwoord nie.

Die geel duikboot

Iemand slim het eendag gese, broederliefde is net ‘n bierblikkie lank (KJ die Grote, 2007). My en my broer se liefde strek heelwat dieper as dit.

Ek kon nog nooit uitfigure of alle moeders is nie, maar myne vereis dat mens Krismis in haar huis is, maak net saak hoe ver jy en die band van haar huis af jy op die 24ste is nie. Sy raak ook periodiek opstroppelis oor ‘n familievakansie. Ek en my broer wurm ons meestal daar uit, hy oor hy moet boer, en ek oor ek moet toer, maar elke nou en dan kom die verskonings bietjie traag, en dan moet ons saam. Soos nou bietjie tyd toe ons die magtige Oranje moes bevaar in ‘n geel kanoe.

Ek en hy het voor die tyd beraadslaag en saam besluit dat al manier wat ons hierdie ding sal enduit sien, is as ons ietwat verdoof is vir die meeste van die tyd. Ons het sy varkprogram gebruik om uit te werk hoeveel bier ons moet saamvat en met die nodige ekstra kis (want dan weet ‘n man), is ons toe op die ou end met vyf kiste Windhoek, twee dosies Bon Vino en so ietsie ekstra as ‘n man vinnig op ‘n stasie moet raak agter op die bakkie oppad Noord. Ek gaan nie uitbrei oor hoe ons oor die grens is nie, maat die ietsie ekstra is nie saam rivier toe nie.

Ons kamp toe die aand in die basiskamp en vroegoggend laai ons die bakkievrag oor in die kanoe. Ons het genoeg cargostraps saamgevat, want ons wil nie die vrag verloor in die rowwe water nie. Toe die ander mense met hulle bottels water en tunablikkies by die rivier aankom, is ek en Bytjie man-man twee Windhoeke sterk, en reg vir vaar.

Een ding wat mens wel van die ons gesamentlike moeder kan se is dat sy nooit haar kinders laat honger lei het nie. Ek is nogal goed gebou, maar kak afgepleister, en Die By is rofweg dubbel my size. Toe ek en hy na ‘n aanvanklike argument oor wie voor sit, aan boord gaan, is daar so drie duim speling tussen die bokant van die water en die bokant van ons skip. Te minste is ons redelik stabiel.

O, en wat ‘n wonderlike ervaring. Die moeder se bekommernisse en preke is ‘n vae gesuis op ‘n naburige kanoe terwyl ek en my gedagtes die skip reguit hou, en die By sorg dat ons nie dors raak nie.

Waarmee ek en hy nie rekening gehou het nie, is met die brandertjies. Elke kleintjie spoel in die boot in, soveel so dat ons later sy pligte moes uitbrei na skink en skep toe. Aangesien hy groter as ek is, le al die water by hom. So al dinkende, drinkende, roeiende en skeppende kom daar toe ‘n “Singel File!!!” bevel van voor af. Ek onthou hulle het die oggend by die training iets gese van die bedryf, maar ek en die By was besig om te redeneer of ons moet koring saai of nie. Gelukkig, ons snipsussie snip ons toe in die lang ry bote in vir die komende stroomversnelling.

Ek gee toe my halfgedrink bier vir die By aan en beduie dat hy solank moet regmaak vir skep, want hier kom kak. Daai vyf duim hoe branders gaan ons nagmaak. Met my en Nambrew aan die stuur, en vir hom en Nambrew op die dreinpompe kom ons darem so driekwart deur die stroomversnelling voor ons mos aftrek om die boot leeg te skep (en sommer ‘n koue een terwyl ons tyd het).

Met die tweede stroomversnelling is ons slimmer. Ek se toe ons moet reverse deur die rapid, want dan is die swaar kant mos agter. Ons was nog nie eers lekker in die rapid nie, toe swaai die skip om in een of ander kolk, en daar is die swaar kant weer voor en ons moet weereens aftrek.

Die derde een se Bytjie toe vir my, ons moet net klaar drink voor die rapid, dat ons die boot kan roei met altwee arms. Ons is die rapid regop deur, maar die skip was heel onder water. Ons het net daar besluit dat dit eintlik ‘n duikboot is waarmee ons ry.

Ag, en so het dit aangegaan, ons is die kort rapids deur, maar vir die langes moes ons stop om leeg te maak. En nooit het ons omgedop nie, terwyl die mense om ons omval soos studente op karnaval.

Ek en die By was natuurlik moers gewild saans, maar ons was baie suinig. Die laaste aand en ons darem nog so paar biere ekstra, en kon so effens uitdeel. Ons redenasie was dat ons nie die volgende dag so baie bier gaan nodig he nie, want ons roei net uit en dan gaan ons mos die basecamp se bar kan besoek.

Mens kry mos altyd op sulke toere die ouhande en die nuwelinge. En die ouhande vertel ons die hele toer van Gamkap, glo een of ander standing wave waar almal val. Ek en die By dink natuurlik ja ja whatever. Ons kan nie val nie. Toe ons die brander waaroor die ouhande so brag nader, knoop ons net ons two-tone hemde vas, trek ons WPK hoede styf vas onder die kinnebakke en roei rustig in die ding in.

Ek onthou nog hoe die By en sy volle 130 kg in die lug in geskiet het voor ek en die koelbokse boot en al op hom neergetuimel het. Ons het so goed geraak met die vragkanoe, dat ons die lee een glad nie kon beheer nie. En dis net koelbokse en slaapsakke waar jy kyk.

Toe ek en hy die skip ingeswem het, en alles uit die water opgepik het, kry ons wragtag twee vol blikkies Windhoek in sy slaapsak.

My Eerste Kaping

Kinderlike naiwiteit is ‘n ding wat my erg irriteer as dit by ander mense voorkom, maar ek moet erken dat dit my baie ergenis spaar. Mense ding ek is dikvellig, of halstarrig, want neem nie aanstoot as mense my beledig nie. Die werklikheid is dat ek nie agterkom dat die skerp woorde op my gemik is nie.

Dis hele gedagte aan my naiwiteit is nogal angswekkend as jy dink dat ek moet Jozitown toe elke nou en dan. Daardie plek is nie bedoel vir kinders nie. Inteendeel.
Op my laaste 1Time vlug Jozi toe, kry ek oudergewoonte my huurmotor op die vlughawe en stoot aan Melville se kant toe, waar ek oornag. Aan die begin van van my reise Jozi toe het ek myself in my moer in verdwaal en soms toevallig in Montommery park bevind. Ander kere moes ek noodgedwonge terug ry na die Bohemian toe, want ek weet hoe die pad van daar af loop tot waar ek moet wees. Daar was ook ‘n keer of twee waar ek Beyers Naude aan die ander kant begin het.

Deesdae is ek egter heel vertroud met die paaie in Sodom en Gomorra en kan al selfs op Kaapse karre vloek is hulle sleg ry (my huurmotor het gewoonlik ‘n Durbannommer). Maar net so ken ek al die lingo om op die taxi’s te vloek en weet hoe om die signs te flip as iemand voor jou inry en so aan. Ek leer mos vinnig.

Gewoonlik ry ek af in Kingsway, draai regs in Lothbury en kom dan met 4de laan tot in Beyers Naude en skiet dan af Montgommery park toe. Dis een van die paaie wat ek ontdek het met my verdwalery aan die begin. Nou die aand toe ek weer die tog aanpak, besluit ek om vir ‘n slag die regte pad te ry, en eers by University square te draai.
Toe ek weldra in Beyers Naude regs draai, gaan ek oor die robot. My speletjie nou al vir baie jare is om te probeer om nie stop by die robot nie, maar eerder so stadig te ry dat die mooi groen slaan as ek uiteindelik by die streep kom. Ek kry dit deesdae al baie goed reg.

Maar nou die aand in Melville stop daar ewe skielik ‘n kar voor my en die agterste een kom vir my. Saam met dit, kom daar ‘n klomp mense dreigend van die linkerkant af aangestap. Nou, gelukkig is ek in Gauteng mood, en swets kliphard oor die mense so kak ry, en ry links verby die kar voor my (presies toe die lig weer groen slaan).
Toe ek weer op spoed is, tref die werklikheid my soos ‘n brommer teen die voorkop. Ek was so pas in ‘n mislukte kaping betrokke. Al die simptome was daar. Hulle wou my boks. En ek weet, want ek het op my nuwe TV gesien hoe kapings werk. My bra Lourens het my vermoedens bevestig, want die spesifieke robot is glo ‘n hotspot.

Wat ek net nie kan kleinkry nie is, hoekom het die kapers ‘n blinde ou by hulle gehad, en waarvoor is al daai rolle swart sakke?

My nuwe wasmasjien

Een van die menige voordele van ‘n musikant wees, is dat hoewel die hele familie skaam is vir jou (oor al die drugs en lang hare ander persepsies) is dat hulle jou skelm jammer kry. Gevolglik, word alle huistoebehore wat in onbruik verval, na jou kant toe aangestuur. Ek het in die onlangse verlede ‘n TV, ‘n wasmasjien en ‘n bank ryker geword.
Ek het aanvanklik ‘n twin tub gehad om my klere mee skoon te sukkel, maar die ding was bloot te veel moeite. Mens moet byvoorbeeld water met ‘n houspaaip intap. As jy dan besluit die wasgoed is skoon genoeg, moet jy daar staan met die houspaaip en die hele spoelproses fasiliteer, want niks gebeur automaties nie. Mens moet daai knoppie heen en weer draai tussen rinse en drain en heeltyd die ding optop met die houspaaip. En dan as alles mooi gespoel is, spin jy vir die res van die dag want die spindrommetjie was so klein dat mens vier keer moet spin om die hele bondel wasgoed gespin te kry.
Groot was my opgewondenheid dus toe ryk familie hulle frontloader op my stoep aflaai, want die ding kan self water intap, en alles. Met groot moeite en ‘n hamer het ek dit reggekry om kombuis se kraan aan te pas dat die mens die wasmasjien se ingeboude houspaaip kan koppel. Ek loop soek toe my heel vuilste jeans in my kamer en gooi dit in die wasmasjien en kies “koue was” (die ding is so oud, hy wys nog Afrikaans). Ek sit dit ding aan en die ding tap water. Dis bakgat dink ek toe by myself, en tap ‘n kelkie wyn en gaan sit op die stoep.
Glo dit of nie, daai wasmasjien doen alles self. Hy was en spoel en gaan tekere. Toevallig toe ek weer in die kombuis kom vir die opvolgdop slaan die ding oor in spin en jaag my in my kombuis rond. Ek het toe bo-op hom gespring en hom teruggestoei tot op sy plek langs die yskas, en gewag dat hy klaar spin.
Gelukkig, ek het mos ‘n 13 spanner en ek mechanic toe die wasmasjien oop agter om die drom te balanseer. Ek sien toe dat mens net daai ystertjies moet uithaal en dan werk die spul reg.
Gisteraand toe ek van Citrusdal kom, sien ek kans om weer die wasmasjien uit te try. Ek gooi toe ‘n bondel klere in, en gaan sit voor my (nuwe) TV vir die Sondagaandfliek, kompleet met ‘n kelkie van die Boland se beste vir die effek. My TV is lekker klein, sodat dit kan lyk soos ‘n groot een wat ver is. Dit skep die illusie van spasie in my huis.
So halfuur in die movie in hoor ek hoe val die water buite, en dink, Hel maar dit reen nou lekker. In een van die vele advertensiebreuke op eTV, staan ek op om te herlaai. In my kombuis gekom, gly ek en val amper my moer suur onder die wasbak in.
In my oorywerigheid met my 13 spanner het ek sommer die pomp gediens en die filter ook skoongemaak. Die water het dus heelwat sterker uitgekom as die vorige keer, en toe spring dit pyp uit die wasbak uit en pomp al die water op die vloer uit.
Ek drapeer deesdae ‘n sandsak bo-oor die pyp om seker te maak dit gebeur nie weer nie. Want niemand in die familie het my nog ‘n mop gegee om die kombuis droog te kry nie.