“Het jy al jou tyres afgeblaas? Myne is op 1 bar.”

“Ek het al ja. Ek moet nog check, kan ek gou jou gauge leen?”

En so begin alle 4×4 byeenkomste. So, en met ‘n seremoniele skep van Moed. Die presiese kombinasie van die moed hang af van die spesifieke byeenkoms.

Dan is daar natuurlike die gebruiklike, en verpligtende gespottery:

“Buurman, het die Landy van jou olie in? Ek sien dan niks drup nie?”

“Ja, mens kan mos nie die goed buite jou kamervenster parkeer nie, hulle staan en breek so, jy sal nooit kan slaap nie”.

Maar dan, op een gegewe oomblik begin die lang slang 4×4′s rigting vang na die eerste hindernis toe. En dan stop die slang, en elke ou kry sy beurt om sy staal te wys, e natuulik, as iemand te lank vat na een van die agterstes se sin, dan kom dit weer gemaak kwaad van agter af: “WATSE MOUTER HET DAAI DING IN? ‘n FORD?”

En dan soos wat die Klippies deur die Drif, Olaf Bergh vloei, begin die manne hulle staal al hoe meer deeglik wys. En dis dan wanneer jy vir jou ‘n hele 4×4 kan opbou uit die parte wat jy in die pad optel.

So sit ek rustig een teug aan ‘n Perdeberg Chenin Blanc agter op Oom Mossie se Toyota terwyl ons in die Breederivier vallei rondkerjakker, terwyl die son my bleek gelaat bloedrooi grimeer en ek merk terloops op: “Jirre Oom Mossie, dis darem mooi hier.”

“Ja, ou Kaalvoet,” seg hy, “Gelukkig gebruik hulle dit vir wynmaak”.

So bel my bra, Die Digter, my een middag (van sy first cherrie of love se foon af natuurlik) om te hoor of ek sy backtrack kan kom wees by die Richmondfees in Oktober. Ek aanvaar natuurlik die uitnodiging, want na wat ‘n Bekende Sangeres my laas gese het (jy’s gefokkenfire, en toe sluk sy nog OBS) is ek redelik verveeld. En, saam met dit, was ek nog nooit ń digter se backtrack nie, en ek was nog nooit dieper in Richmond in as die Engen nie.

Van die Noorde, kom my bra, Die Digter van Dronkwordspruit, my tjommie Niel Tweesluk van Harrebeespoortdam en die twee grapjasse Melt en Hannes. Van die Suide slaan ek en die Broers Akkedis die pad, hulle in hulle Isuzu Frontier en ek in my Bonzai Isuzu.

John, ons weldoener, het ons almal in een van sy vele wonings op Richmond gevestig. Ek het aangedring om op die bank te slaap, want anders voel dit nie soos vakansie nie. Selfs iemand soos ek wat rondvlieg en op mense skree vir ‘n lewe het rus vir die siel nodig.

Daar is nie veel anders om op Richmond te doen as om jou shows te doen en jouself te vergryp aan een of ander aardse ding nie. En, aangesien die son daarop aandring om voor brekfis al op te kom (die kaapse son het in daai opsig darem maniere), begin die vergryp ook al redelik vroeg.

Ek staan die oggend en tuur in die straat af met my Brekfis-hansa. Dit was vermoedelik Saterdag, want die supermark oorkant die pad (Percy se plek) het groot aftrek gekry. Daar was baie ooms met netjies gekapte hare en tannies met gedoende hare. Alles,met die stadigheid en statigheid wat mens sal verwag van ń Saterdagoggend in ‘n vooraanstaande Karoodorp soos Richmond.

En toe stap die een Broer Akkedis met sy lang hare en swart skinny jeans oor die pad en neem ń lang teug van sy bier voor hy sy kitaar uit die bakkie laai.

Dit was al goed herfs toe ou Frans by my oupa, ń afgetrede boer, op die plaas kom werk vra het. Ek onthou hoe hy so skaam om die draai kom stap het, doodbang vir my ouma se baster foksie se gegrom. Frans was ook al goed in sy jare. My oupa, pas sonder hulp na hy vir Afrika na die vorige Sondag se gerumoer verjaag het en reg in die middel van sy boontjie oes huur net daar vir ou Frans.

Ek en my pa het die Saterdag oggend Frans se karige trek gaan haal en met die laaislag gesien hier kom dalk fout. Sien, ou Frans het niemand niks gese van ou Soufie nie, en toe sy sommer met die stopslag my pa berispe “oor die baas dan nou laat is” moes ons eintlik sommer net daar gery het. Ongelukkig, nog net die Kirstens het al toe selfone gehad. My oupa sou ongelukkig geraak het as ons sonder sy arbeidsmag by hom op die plaas terugkom.

So daar sit my oupa toe met ou Frans en Soufie. Frans het so manier gehad om veral op ‘n Maandagoggend in die werf ingeswaai te kom en dan vir my oupa te se:”Ek het nou juis vermore vir Soufie gese…” Nou as Frans nou juis vermore vir Soufie gese het, is enige kanse dat iets gaan gebeur anders is my oupa wat sy moer voor teetyd strip, uiters skraal. Frans het ook gereeld op ‘n Sondag huilend kom klop aan die kombuisdeur ,”want Soufie oubaas, Soufie, sy was gesuip, oubaas, en toe slaan sy gisteraand al die ruite uit, oubaas en nou is dit so koud…”. As dit een keer was, was dit maklik 100 keer. Paarl Glas het later uit gewoonte Maandae gebel om te hoor hoeveel ruite.

My oupa het later ‘n paar blanks gaan koop, en as dit te rumoerig raak, so paar skote in die lug afgevuur. Dit het gewoonlik gehelp, tot ons later by my pa se werksmense hoor van die “rowwe oubaas, jirre, hy skiet sommer vir ou Frans as die man net ‘n bietjie lyf het.” Oupa het toe maar opghou om vir Frans te skiet.

Maar mens se hart moet ook breek. Ou Frans en Soufie het een Saterdagoggend toe Oupa en Ouma regstaan vir dorp toe ry trots, hand-aan-hand kom aanstap in die werf met Ŕ200, wat duidelik al lank onder die kooi gebere word en gereeld getel word en gevra: “As oubaas nou weer met die bakkie dorptoe gaan of Oubaas nie vir ou Frans ‘n spreekbare kooi kan koop nie.”

Die manier wat jy uit ‘n situasie kom is soms meer belaglik as die situasie self. My ma reken dis my makabere sin vir humor wat my regop hou.

My vriend die digter laat geen geleentheid verby gaan om te vertel hoe ek en die band een warm Sondagmiddag in Bart Tavern staan krieket kyk het terwyl Etienne sy hart uitsing. In ons verdediging, die gig was nie so interessant nie, daar wees girls om mee te flirt nie, en dit was die laaste gig op die toer. Ons het al die tunes geken.

Net so sit ek een aand en Moulin Rouge kyk saam met ‘n voormalige girlfriend van my, en eerlikwaar, dis een van die boringste stories wat ek nog ooit gekyk het. Ek het toe my tyd verwyl deur te kyk hoeveel keer ek deur Nicole Kidman se bra kan sien. Dis immers ‘n mooi vrou.

My dayjob dwing my gereeld om ure in meetings te sit en luister na ander mense se issues. Ek het elke oomblik daarvan gehaat, tot die mooiste girl wat ek uit die Vrystaat ken my eendag leer hoe om Spot the Porn te speel. Deesdae love ek meetings, al kyk mense my weird aan as ek begin giggel as mense goed soos erecting the scaffold sê.

Ek het myself onlangs ontferm oor ‘n jong kollega, en toe hy kla dat een van ons kliente baie sexier oor die foon klink as wat sy regtig is, herinner ek hom daaraan dat sy ‘n pragtige borsmaat het.

Ek moes giggel toe hy Woensdag by my lessenaar kom staan en terloops opmerk: “Kaalvoet, van jy my gese het van Lorainne (*) se borsmaat kan ek nie ophou kyk nie.”

(*) skuilnaam

Die hele issue of oor Facebook bevorderlik is vir kommunikasie sal sekerlik lank ‘n brandpunt bly onder kwasie-filosowe soos ek. Ek verkyk my altyd aan die ondersteuingsgroepe vir verskillende causes wat so opspring na alek gebeurtenis. Verskynsels soos dat ons regse jeug nie kan spel nie, en frustreerde white liberals is ook glad nie ongekend nie. Koos Kombuis sing in “Jy was nog nooit in Langstraat as dit reen nie” oor ‘n vermoedelik voormalige vriend van hom: ” Dik gerook op goedkoop zol, sit en stuur jy eposse die wereld vol.” Ek het al baie gewonder hoekom mense die behoefte het om laatnag by die glim van hulle rekenaarskerm te sit en hulle lewens uit te saai. Die teendeel is ook waar. Mense sit en spaai op ander mense. Dis asof hulle ‘n real life sepie wil kyk.

Tog, as ek ‘n paar wyne onder die blad het, en ek begin so paar staaltjies vertel, luister almal. Dit blyk dus duidelik dat die behoefte aan stories nog steeds daar is. Ek sit byvoorbeeld gisteraand by my buurman Goodstuff en betwis juis hierdie punt. Ek was van mening dat die karakters weg is, daar is nie meer mense om stories oor te vertel nie. Wel, miskien is die karakters nog steeds daar, maar daar is niemand om die storie te vertel nie, want almal is by die huis besig om te Facebook. Ek weet nie.

Dit alles ter syde, op Keetmanshoop het ‘n Oom Stapper van Wyk gebly. Oom Stapper het buite die dorp by die Fichts se quarry gewerk en natuurlik soontoe gestap elke dag.

Die storie loop dat Oom Stapper Kaap toe gestap het. So in die Suiwes son al met die teerad langs het oom Stapper met sy Grashoppers gestap.

‘n Jong meisie, vermoedelik van Windhoek af oppad Stellenbosch toe stop toe langs Oom Stapper en bied hom ‘n geleentheid aan, waarop Oom Stapper kordaar antwoord :” Nee dankie, sussietjie, ek is haastig.”